۰
 
غارهای شگفت انگیز ایران بخش سوم
غار قوری قلعه
زهرا صیادی اناری
تاریخ انتشار : دوشنبه ۱۹ خرداد ۱۳۹۳ ساعت ۲۲:۰۶
درمیان جنگل های بلوت،در شمال شهر جوانرود یکی از بزرگترین غارهای آبی آسیا در روستای قوری قلعه جای دارد که به گفته بومیان تا خاک عراق می رسد.
Share/Save/Bookmark
 
غارهای شگفت انگیز ایران بخش سوم

غار قوری قلعه
درمیان جنگل های بلوت،در شمال شهر جوانرود یکی از بزرگترین غارهای آبی آسیا در روستای قوری قلعه جای دارد که به گفته بومیان تا خاک عراق می رسد.هنوز انتهای غار آشکار نشده و غارنوردان تا ۱۲ کلیومتر راه های پر پیچ و خم و فرعی را نقشه برداری کرده اند.
هشت هزارسال پیش از آنکه گروه های غارنوردی ، کاوش خود را آغاز کنند، غار قوری قلعه میزبان انسانهای پیشدادی(پیش از تاریخ)بود که اینک جمجمه و سفالینه های ایشان به یادگار مانده است. هم اکنون تنها مهمان غار ، گونه کمیابی از خفاشهای نامدار به «گوش موشی» میباشد.
ستون(راهرو)اصلی غار تا ۳۱۴۰متری کاوش شده و برخی کاوشگران بر این باورند. بسی بیشتر می باشد.تالارهای زیبا با رنگ های گوناگون و آبشارهایی از قندیلها، آدمی را به دنیایی رویایی فرو میبرد.(روزنامه ایران)
غار ضحاک
در سال۱۲۲۱ه.ق.،میرزا زین العابدین شیروانی در چهار فرسخی بامیان به دیدن غاری می رود که به غار ضحاک نامدار بود. وی در این باره نوشته است:«با شانزده همراه به درون غار رفتیم، چهار تن ، کاه برداشتند که هنگام رفتن بریزند تا در بازگشت ، گم نشویم.هشت تن ؛آذوغه ، دوتن هیزم و دو تن دیگر روغن و چراغ به همراه داشتند.سه روز گردیدیم و همه آن غار را ندیده، بیرون آمدیم . نزدیک به دوازده هزار خانه، هزار باب دکان، چندین چهارسوق و صفه بلند و استوار در آنجا به چشم می خورد، به راستی آدمی را شگفت زده می کرد.»
به نوشته روبرشاور:«راهبان بودایی که سده ها در این خانه های سنگی زیسته اند توانسته اند اسناد و نوشتارهایی را گردآوری کنند که از ارزش فراوانی برخوردار میباشد.»(ریاض السیاحه، تاریخ ناشناخته بشر)
غاردارابگرد
درباره این غار گفته اند:
سالی یک بار فرستادگان فرمانروا به غاری که دروازه آهنین آن مهر وموم شده بود می رفتند و پس از گشودن آن ، فردی برهنه و بی جامه را به درو غار می فرستادند تا مایه ای گرانبها که گاهی «مرهم معدنی» می خواندند ، از آنجا گرد آوری کند.
درون غار در میانشیارهای سنگ ها و صخره ها، آب جمع می شد و زیر آب ، ماده ای به نام «مومیا» ته نشین می گردید که همه آن ، روی هم به اندازه یه دانه انار بود.پس ازگردآوری مومیای ناب که تنها در اینجا به دست می آمد، دوباره درب غار مهر وموم می کردند تا سال آینده به آنجا بازگردند.
گزارشهای تاریخ نگاران دوره پارسی(پس از ساسانی) درباره جایگاه این غار ناهمسان است.پاره ای آن را در شهر دارابگرد و پاره ای دیگر ، در روستایی پیرامون شهر به نام ده آیین دانسته اند.(جغرافیای تاریخی فارس)
کد مطلب: 5028